• جستاری بر یافتن خویشتن خویش در معماری ایرانی

    جزئیات بیشتر مقاله
    • تاریخ ارائه: 1397/07/30
    • تاریخ انتشار در تی پی بین: 1397/07/30
    • تعداد بازدید: 317
    • تعداد پرسش و پاسخ ها: 0
    • شماره تماس دبیرخانه رویداد: -

    مقاله جستاری بر یافتن خویشتن خویش در معماری ایرانی

    مطالعات فراوان بر روی ارتباط میان عرفان و معماری برای احیاء نمودن معماری صورت گرفته است تا در این عصر فضاهای ساخته شده زیر سایه فرهنگ، هویت بخشند. آن چه تاکنون صورت گرفته، بررسی تجلی اسما و صفات در فضای معماری به صورت نمادگرایی می باشد و هم چنین تحقیق به صورت، بررسی عالم خیال و منابع الهام خلق اثر می باشد. این مقاله سعی در آن دارد، جنبه ای جدید از نگاه به مفاهیم عرفانی را به میان آورد. زمانی که در اندیشه های عرفانی این سرزمین تفکر می کنیم، خودشناسی را گام نخست و مهم ترین هدف می یابیم. این اصل سبب می گردد، هدف معماری کردن ایجاد فضای برای تفکر و تامل و تاویل باشد. معماری ایرانی با پرداختن به درون حجم و فضا، اتمسفری ایجاد می نموده است که سبب رجعت به درون در استفاده کنندگان می شوده است. آنگونه بود که انسان با تفکر به خویشتن به لقالله و آرامش نائل می گردید. عناصر گوناگون در خدمت معمار بود تا سبب ابداع چنین فضای که موسوم به اثیر است، باشد. معمار ایرانی موظف به ایجاد فضای برای از بین بردن موانع شود که در سر راه تفکر و تامل استفاده کنندگان از فضا قرار گرفته است، او موظف است به ساخت فضای اثیری تا سبب تجلی قلب شخص باشد که مامن خداست. با مطالعه کتب مربوطه به عرفان و آشنایی به مفهوم خودشناسی و بررسی نحوه آموزش معماران سنتی و تحلیل اطلاعات جمع آوری شده، چنین بنظر می رسد، ایجاد فضای اثیری، از هم نشینی معماران با عرفا و آموزش ایشان در خانقاه ها بوده است.

سوال خود را در مورد این مقاله مطرح نمایید :

با انتخاب دکمه ثبت پرسش، موافقت خود را با قوانین انتشار محتوا در وبسایت تی پی بین اعلام می کنم
مقالات جدیدترین رویدادها